10. بیان آن كه كشتن مرد زرگر به اشاره الهی بود نه بهوای نفس
10.1 كشتن آن مرد بر دست حكیم نی پی اومید بود و نی ز بیم
10.2 او نكشتش از برای طبع شاه تا نیامد امر و الهام از اله
10.3 آن پسر را كش خضر، ببرید حلق سرّ آن را درنیابد عام خلق
10.4 آنكه از حق یابد او وحی و خطاب هر چه فرماید، بود عین صواب
10.5 آنكه جان بخشد، اگر بكشد رواست نایب است و دست او دست خداست
10.6 همچو اسماعیل پیشش سر بنه شاد و خندان پیش تیغش جان بده
10.7 تا بماند جانت خندان تا ابد همچو جان پاكِ احمد با احد
10.8 عاشقان جام فرح آنگه كِشند كه به دست خویش خوبانشان ُكشند
10.9 شاه، آن خون از پی شهوت نكرد تو رها كن بد گمانی و نبرد
10.10 تو گمان بردی كه كرد آلودگی در صفا، غش كی هلد پالودگی
10.11 بگذر از ظن خطا، ای بدگمان انّ بعض الظنّ اتم آخر بخوان *
10.12 بهر آن است این ریاضت وین جفا تا بر آرد كوره از نقره جفا
10.13 بهر آن است امتحان نیك و بد تا بجوشد، بر سر آرد زر ز بَد
10.14 گر نبودی كارش الهام اله او سگی بودی دراننده، نه شاه
10.15 پاك بود از شهوت و حرص و هوا نیك كرد او، لیك نیك بد نما
10.16 گر خِضر در بحر كشتی را شكست صد درستی در شكست خضر هست
10.17 وَهم موسی با همه نور و هنر شد از آن محجوب، تو بی پر مپر
10.18 آن ُگل سرخ است، تو خونش مخوان مست عقل است او، تو مجنونش مدان
10.19 گر بُدی خون مسلمان كام او كافرم گر بُردمی من نام او
10.20 می بلرزد عرش از مدح شقی بد گمان گردد ز مدحش متقی
10.21 شاه بود و شاه بس آگاه بود خاص بود و خاصه ی الله بود
10.22 آن كسی را كش چنین شاهی ُكشد سوی تخت و بهترین جاهی ِكشد
10.23 قهر خاصی، از برای لطف عام شرع میدارد روا، بگذار کام *
10.24 نیم جان بستاند و، صد جان دهد آنچه در وهمت نیاید، آن دهد *
10.25 گر ندیدی سود او در قهر او كی شدی آن لطف مطلق قهر جو؟
10.26 طفل میترسد ز نیش احتجام مادر مشفق در آن غم شاد كام
10.27 تو قیاس از خویش میگیری، ولیك دور دور افتاده ای، بنگر تو نیك
10.28 پیشتر آ تا بگویم قصه ای بو که یابی از بیانم حصه ای