مولانا

17.1             گفت لیلی را خلیفه: كان توئی؟                  كز تو مجنون شد پریشان و غوی ؟

17.2             از دگر خوبان تو افزون نیستی                    گفت: خامش، چون تو مجنون نیستی

17.3             دیده ی مجنون اگر بودی تو را                      هر دو عالم بی خطر بودی تو را *

17.4             باخودی تو، لیک مجنون بیخود است            در طریق عشق بیداری بد است *

17.5             هر كه بیدار است او در خواب تر                  هست بیداریش از خوابش بتر

17.6             هر که در خواب است، بیداریش به              مست غفلت، عین هشیاریش به

17.7             چون به حق بیدار نبود جان ما                      هست بیداری چو دربندان ما

17.8             جان همه روز از لگدكوب خیال                     واز زیان و، سود و، از خوفِ زوال

17.9             نی صفا میماندش، نی لطف و فر               نی به سوی آسمان راه سفر

17.10          خفته آن باشد كه او از هر خیال                  دارد اومید و، كند با او مقال

17.11          نی چنانکه از خیال آید بحال                         آنخیالش گردد او را صد وبال *

17.12          دیو را چون حور بیند او به خواب                   پس ز شهوت ریزد او با دیو آب

17.13          چون كه تخم نسل را در شوره ریخت            او به خویش آمد، خیال از وی گریخت

17.14          ضعف سر بیند از آن و، تن پلید                    آه از آن نقش پدید ناپدید

17.15          مرغ بر بالا پران و سایه اش                        میدود بر خاك، پران مرغ  وش

17.16          ابلهی صیاد آن سایه شود                          میدود چندان كه بی مایه شود

17.17          بی خبر كان عكس آن مرغ هواست            بی خبر كه اصل آن سایه كجاست

17.18          تیر اندازد به سوی سایه او                         تركشش خالی شود در جست و جو

17.19          تركش عمرش تهی شد، عمر رفت             از دویدن در شكار سایه، تفت

17.20          سایه ی یزدان چو باشد دایه اش                 وارهاند از خیال و سایه اش

17.21          سایه ی یزدان بود بنده ی خدا                    مرده ی این عالم و، زنده ی خدا