مولانا

20. فهم کردن حاذقان نصاری، مکر وزیر را

20.1             ناصح دین گشته آن كافر وزیر                      كرده او از مكر در لوزینه سیر

20.2             هر كه صاحب ذوق بود، از گفت او               لذتی میدید و، تلخی جفت او

20.3             نكته ها میگفت او آمیخته                           در جلاب قند زهری ریخته

20.4             هان مشو مغرور زان گفت نکو                    زانکه دارد صد بدی در زیر او *

20.5             او چو باشد زشت، گفتش زشت دان           هر چه گوید مرده، آنرا نیست جان *

20.6             گفتِ انسان، پاره ای زانسان بود                 پاره ای از نان یقین که نان بود *

20.7             زان علی فرمود نَقل جاهلان                       بر مزابل همچو سبزه است، ایفلان *

20.8             بر چنان سبزه هر آن کو برنشست              بر نجاست بیشکی بنشسته است *

20.9             بایدش خود را بشستن از حدث                   تا نماز فرض او نبود عبس *

20.10          ظاهرش میگفت: در ره چُست شو              وز اثر میگفت: جان را سست شو

20.11          ظاهر نقره، گر اسپید است و نو                  دست و جامه، می سیه گردد ازو

20.12          آتش ار چه سرخ روی است از شرر             تو ز فعل او سیه كاری نگر

20.13          برق اگر چه نور آید در نظر                           لیك هست از خاصیت، دزد بصر

20.14          هر كه جز آگاه و صاحب ذوق بود                 گفت او در گردن او طوق بود

20.15          مدت شش سال در هجران شاه                 شد وزیر اتباع عیسی را پناه

20.16          دین و دل را كل بدو بسپرد خلق                  پیش امر و حكم او میمرد خلق