مولانا

پیش و دو انا نمی گنجد. تو انا می گویی و او انا .یا تو بمیر پیش او , یا او پیش تو بمیرد. تا دویی نماند.اما آنکه او بمیرد امکان ندارد. نه در خارج نه در ذهن, که (( و هو الحی الذی لا یموت...)) اکنون چون مردن او ممکن نیست تو بمیر تا او بر تو تجلی کند و دویی برخیزد.
فیه مافیه



بشنو از نی چون حکایت میکند

از جدایی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند

در نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگویم شرح درد اشتیاق

هرکسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم

جفت بدحالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من

سر من از ناله ی من دور نیست

لیک چشم وگوش را آن نور نیست

تن زه جان و جان زه تن مستور نیست

لیک کس را دیده جان دستور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد

هرکه این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هرکه از یاری برید

پرده هایش پرده های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید؟

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

نی حدیث راه پر خون میکند

قصه های عشق مجنون میکند

محرم این هوش جز بی هوش نیست

مر, زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روز هابی گاه شد

روزها با سوزها با سوز ها همراه شد

روز ها گر رفت گو رو باک نیست

تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

هرکه جز ماهی زه آبش سیر شد

هرکه بی روزی است روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه باید والسلام